16 Haziran 2009 Salı

Mektuplar / Su Kadını



Kadın ellerini bacaklarının üzerinde birleştirmiş, gözlerini ayırmadan, karşısında oturan adamı inceliyordu. Yüzündeki çizgilerden gözbebeklerine dek bütün hatlarını ezberine almak ister gibiydi. Günlerce rüyalarına girmişti adam. Şimdi ise işte anımsadığı o yüz karşısında idi. Anımsamak… Bütün anılar, bütün sesler yeniden bir araya gelmişti. “ -biz- olmayı beceremeyen, iki -ben' lik- dik” diye düşündü kadın. Uzun uzun bakmaya devam etti. Adamın tavırlarından; kadının bakışlarından bir çekinceme duyduğu belliydi. Geçmişte de “Bana öyle bakma” derdi hep kadına. Delip geçermiş gibi baktığını söylerdi kadının. Oysa bilmezdi ki, kendisinin bakışlarının nasıl alev alev yandığını. Bilemezdi hiç; o bakışların kadını nasıl yaktığını… Kadın şuan karşısında oturan adama bakarken; ilk tanıştıklarında, üzerinde bıraktığı izlenime dayanarak yazdığı bu cümleleri anımsadı...

"Yenilmiş bir ordu gibi kaçıyorsam senden, dudaklarının karşısında kaçıyorsam bağışla... Bir yangını başlatacak kibrit olmaktan... Olmandan korkuyorum..."

Kendini tanıyordu: "Su gibiydim ben. Evet belki bir kibrit olup alevlendiremezdim ortalığı; ama bir yangını körükleyebilir veya kontrol altına alabilirdim. Ben türlü özlere sahiptim; buz olurdum, buhar olurdum, akardım... Su olmanın en güzel yanını bilmezdi kimseler ve bana bakanlar anlamazdı çoğu zaman. Bilemezlerdi benim gerçek rengimi, derinliklerimde saklı gizemlerimi. Anlamazlardı mükemmel yansıtıcılığımı... Aslında kendilerine baktıklarını...''

Oysa ki; anımsıyordu da, bir bakışta içindeki suyun varlığının keşfedilmesi şaşırtmıştı kadını ilkolarak. Adamsa, birinin su olup içindeki ateşi körüklemesine heveslenmiş olmalıydı... Kızın içindeki suyun duruluğuna şaşırmıştı. Bir damla kadar masum duruşuna ve büyük bir dalga kadar hırçın kelimelerine... Merak etti adam kızı. Kızsa hep yaptığı gibi ruhuna inmeye çabaladı adamın...

Kelimeler birbirini kovalıyordu aralarında ve her seferinde bir yenisi daha eklenerek. İkiside zıtlıklarına rağmen, birbirlerini ne kadar güzel tamamladıklarını gördüler. Günler geçti, sahneler değişti. Aradan geçen aylar sonrası, araya giren ayrılıklar, sevgiler, kırılganlıklar, korkular, kaygılar sonrası; şimdi karşılıklı otumuş; sözcüklere ve birbirlerine kattıkları anlamları düşünüyorlardı. Birinin gözleri ileriye, diğerinin gözleri ise ellerine bakıyordu. Geçip giden günlerinin, sevgilerinin, nefretlerinin, sorumluluklarının bilincinde; artık kendilerini ve birbirlerini daha iyi tanıyarak, zihinlerinin onlara oynadığı bu oyuna bir son vermeyi planlayarak buluşmuşlardı orada.

İlk adam konuştu... "Su gibiydin sen. Bazen durgun, bazen coşkun ama en çok huzur dolu. Yanında sıkılmıyordum, yanında o an hangi kimliğimle olmak istiyorsam, o oluyordum. Ve sen öyle güzel ayak uyduruyordun ki bana, dünyada beni tamamlayanın sen olduğunu görüyordum. Sen geçmişimde kalan, kendi çocukluğum ve masumluğumdun. Sana bakmak, geçmişe bir yolculuktu... Sana bakmak doyumsuzluktu...

Ne garip...! İçimdeki kirli kanı akıtmak için insanları kullanırken, rastlamıştım sana. Fakat sen tüm saflığınla ve açıklığınla arındırmaya başladın içimdeki o hırslı zehri. Seninle yeniden insanlığın ne olduğunu düşündüm.

Ne zaman sana dokunmak istesem; bir yandan ferahlığınla serinlerken, diğer yandan oyunlarınla eğleniyordum. Seni hem avuçlarımda tutabiliyor, hem de ellerimden kayıp gidişini izleyebiliyordum. Sen... Öyle güzel bir oyuncuydun ki! Derindin, bitmiyordun ve her derinlikte farklı yönlerini gösteriyordun. İndikçe kararsa da yüreğin, aynı zamanda bu karanlık yanlarını saklayan, çok iyi bir yansıtıcıydın. Sana bakınca kendimi görürdüm, tenin tenime karışırken yabancılık hissettirmezdin. Bazen kendime dokunduğumu düşündürüyordun hatta..."

Adam kadına bakarak söylediği bu sözcüklerin ardından, daha fazla devam edemedi. Kadının dokunuşlarının, ne kadar da kendisine benzediğini onaylamak istercesine dokunmak istedi o tene. Ama tuttu kendini. Özlem ve tutku dolu bir ifade ile kadına bakmayı sürdürdü. Kadının aklına ise o an alakasız bir biçimde, bir şarkı takılmıştı.

"Seni ararken kendimi kaybetmekten yoruldum... Bulduğum zannettiğimdekendimden ayrı düştüm..."

Ve daldıkları düşüncelerden sıyrılarak; adam konuşmayı bıraktı. Kadın ise adamı dinlemeyi...Kadın devam etti... "Sen... Suskunluklarımı tamamlayan bir döngüydün. Aslında biliyordum, içindeki kül edici ateş yüzünden ağır bir maskenin ardına saklandığını. Biliyordum bütün bu kimliklerinden sıyrıldığında ve çıkardığında maskelerini, anımsadığın yüzden hoşnut olmadığını. Ama hayrandım sana, sözcüklerinle beni sımsıkı sarışına. Bazı anlar öylesine kendin oluyordun ki, işte diyordum sonunda keşfetti kendini. Ateşi ile kendini yakmadan, hükmedebildi.

Ben senin ruhunun derinliklerine ancak bir su olarak sızabilirdim. Ancak bu şekilde dokunduğumun şeklini alabilirdim. Bu nedenle inmeyi istedim kendine tapındığın mabetlerine, denedim. İçindeki ateşe rağmen, boşluklarını doldurmayı ve üşüyen yanlarını sarmak istedim. Sana yanlız olmadığını hissettirmekti tek amacım. O sefil dünyanın aslında bu olmadığını anlatmaktı derdim. Üzülürdüm hissettiremediğim anlarda..."

Adam... Oysa ben yakıcıydım. Bazı anlar boğucu ve kırıcı sıcaklığımla seni buharlaştırırdım. Canın acırdı... Canım acırdı... Üzülürdüm kıydığıma kıyımlarımda. Ama yine de bir yolunu bulur, çoğunlukla yağmur olur dönerdin bedenime. Ellerimi açıp şükrederdim, sen bedenime yeniden işlediğinde... Damlaların vücuduma değerken hiç sızlatmazdı tenimi. Ne yaparsam yapayım, hep yanıma geleceğini düşünürdüm. Gelmeme ihtimalin olacağını ara ara hissettirsen de, kıyılara yanaşmak için gösterdiğin ısrarcılık, bütün kuşkularımı alıp götürürdü.

Kadın... "Sonra bir gün, tüm olumsuz şeyleri hissedip, olağanüstü gel-gitler yaşamaya başladı yüreğim... Bazen oluyordu işte, kendime dönük zamanlarım, içe kapanıklığım. Hissettiysen de bana bakmaktan, konuşturmaktan vazgeçemedin. Ben çekildikçe, bu sefer kıyılara yanaşan sendin... Biliyorum özlüyordum bana dokunmayı. Biliyordum, özlüyordum teninde kaybolmayı... Ruhunu ve bedenini sarıp sarmalayan yegane şeyi vermiştim ben sana... Huzurumla donanmanın keyfini sürdüren, garip bir cevherim vardı işte. Ateşini söndürmek istemedim hiç.Benim selimde boğuldun, beni içtin, beni ilk kez içinde hissetmenin keyfini yaşattım sana. Senin kanına karıştığımı bilmenin tadını aldım. Kirli olanı temizlemeye çalıştım."

Adam... "Denedim. Kendi kanımla savaşmayı. Ama senelerce o kadar bencildi ki yüreğim, içimdeki ateş, senin vericiliğin altında ezildi. Masum olanı, iyi olanı kirletmek isteyen yanıma inat, seninle oldum. Bir zaman sonra ise korktum tüm bedenimi işgal etmenden. Bu huzur, içimdeki yangınları söndürecek kadar çok akmaya başladı bedenimde. Korktum, benden sene dönüşmeye. Alevlerim sönerse yok olurum sandım... kandım kendime... Gittim..."

"Bu garip bir veda olacak çünkü aslında hep içimdesin... Ne kadar uzağa gitsende, gittiğin her yerde benimlesin..."

Kadın... "Gittin...! Sana duyduğum sevgiyi, ibadet eder gibi hissettirdiğimde, seni köleleştirmeyeçalıştığımı sandın... Anlamadın, aslında kendi yarattığın gölgelerindi seni korkutan. Ben değildim... Bütün bencilliğine rağmen sevmiştim seni. Ateşini söndürmek istemedim hiç... Anımsasana en çok geceleri sesimi duynak isterdin ve en çok geceleri bakardın bana. Ama bu bile bendeki yansıyan, kendi güzelliğini görmek içindi. Fark etmedim mi sanıyorsun? Anlamadım mı? Bencildin, ama ben seni çok sevmiştim.

Söyle şimdi; ya sen bütün bunları nece zaman sonra anladın? içindeki ateşi başkalarının körüklediğini sanarken, hangi rüzgar külleri bana serpiştirdi. Dayanamadın geldin...

Yoruldun değil mi?

Bense kırıldım.

Sen vazgeçtin,

Ben yazdım...

İlk zamanlar ben bitmesine duacıydım, sense bitmesine seyirci... Ve sevgilim gün geldi ben senin mabetlerine ibadete durmaktan vazgeçtim. Benim kalbim buna yeterdi de, sen bu derece imana kendini layık görmedin.

Ben öyle bir insandım ki; içimdeki suya rağmen, içindeki ateşi hiç söndürmeye yeltenmedim, sen beni en çok bunun için sevdin... Bilemedin... Nasıl beklediğimi, ne kadar üzüldüğümü tahmin edebiliyormusun... Şimdi yüzündeki üzüntü ve pişmanlık dolu ifadeni daha fazla netleştirmeye çalışma. Bundan başka birçok duygu düşledim ben yüzünde. Zaman geçti ve gelmedin. Kendi girdaplarımda, kendimi döndürdüm. Hırçınlaştım, dalgalarımla bıçak gibi kestim derinliklerimi. Dindim, duruldum, ayrıldım, birleştim. Hava ile konuştum, onun yol göstericiliğine bıraktım kendimi. Toprağa karıştım ve verimliliği tattım. Yaşam verdim. Yaşam aldım. Dağılmış parçalarımı topladım.Şimdi geldin... Evet... Ama o günlerden geriye neler kaldığını düşündün mü hiç?...

Gitmeliyim... Kalırsam yok edeceğiz birbirimizi. Kalırsam, sen beni buharlaştıracaksın, ben de seni söndereceğim. Çünkü biz birbirimize ne kadar dürüst olsakta, biz en güzel bu yolla; zıtlıkların döngüsünü kullanarak, birbirimizle oyunlar oynayıp, savaşarak anlaştık. En doğrusu neydi bilmiyorum. Sen yeniden bana gelene dek hep bunu düşündüm. "Ateş mi suyu yok eder, yoksa su mu ateşi?" Birde okuyunca büyülendiğim bir söz daha vardı. "Su ateşe galiptir, ancak bir kaba girerse ateş o suyu kaynatır, yok eder." * Ne ben bir kaba girebildim, neden sen bana kıyabilirsin... Birbirini yok etmeye mahkum iki çift yüreğiz biz. Ne sen benim duygularıma erişebilirsin, nede ben senin heyacanlarına ayak uydurabilirim...

"Ama söylenecek söz yok...

Gidiyorum ben...

Hoşçakal...

Hoşça kal"

"Gidiyorum şimdi...

Gölgen düşmesin daha fazla üzerime diye...

Sen yalnız kendi ateşinle can yakarım sandın...

Bilemedin aynı ısı ile benimde can yakabileceğimi. "


Resimler alıntı

* Mevlana

* Kelimeleri kontrol etmedim, herhangibir hata bulmanız muhtemel. :)

* Arzu, yardımların için teşekkür ederim. ama sanırım bir şekilde yazı çıkmalıydı iyi kötü.

17 yorum:

Maryjade dedi ki...

su(kadın) ve ateş(erkek) üzerine yazılan birçok yazı okudum ama inan bu kadar derinime inen olmadı, yüreğine sağlık kader dostum :-)

beenmaya dedi ki...

varlığını bildiğim ve beklediğim bir yazıydı
beklediğime değmiş görüyorum ki...

su gibi duru, berrak ve yapıcı
ve su gibi yeri geldiğinde savaşcı, öfkeli ve yıkıcı...

buraneros dedi ki...

valla o kadar içten ve akıcıydı ki; ve o kadar yürekten... dolasıyla bir yazı değilde sohbet ve bir iç döküş lezzetindeydi... bir konuşma esnasında nokta virgül, ve falan filan görmediği için insan, hiç sorun yoktu:))...bence iyi ki de kaygısızca yazmışsın..ki uzun zamandır doğru dürüst blog okumayan ,doğru dürüst yorum ve yazı yazmayan benim klavyeyi kudurttun..durduramıyorum bak:))...şahaneydi...şahanesin....filmi ben yollarım sana hiç arama ,nereye istediğini söyle tamamdır:))

mimoza dedi ki...

süperdi sonunda tamamladığına sevindim :) Yüreğine sağlık...

efsa dedi ki...

Mary teşekkür ederim. Aslında 3 ay önce yazılmıştı ama aynı kelimelerin aynı ifadelerin bir başka blogcuda olduğunu görünce; nasıl ya falan olmuştuk hatta arzu ile. :) bazen blogların arasında özel bir iletişim var.


Mayam, aslında tam istediğim gibi değildi. eksiklik hissi veriyor bana. ama bugun olsun istedim bugun çıksın.


abicim teşekkürler, evet konuşma tarzı ile olsun istedim hep. Ama nedense benim çevremdekiler konuşmaktan bile aciz insanlar oluyorlar.


mimozamm, dilerdim sonunun farklı olmasını. Hayır aramak lazım. Daha kötülerini de gördük.

İsMurat dedi ki...

Güzel bir yazı idi...

Yazıyı baştan sona okudum ve de eğer yanlış anlamadıysam bi kaç yerde erkeğin (ya da erkeklerin her neyse) bencil olduğundan dem vurmuşsun. Son zamanlarda bunu fazlaca duyar oldum.

Acaba, bizler hakkaten bencil miyiz. Yok, hayır! Bu kadar insan aynı şeyi söylüyorsa vardır bir doğruluk payı :)

Ateş Böceği dedi ki...

Tepkimi nasıl belli edeyim ''vay canına ''az kaldı belki ama çok beğendim Efsam ..


Her bir kelimede ne çok yaşanmışlık gizli aslında
su gibi duru sakin ama güçlü

sevgilerimle

Bugünü Yaşama Arzu'su dedi ki...

Canım benim ben birşey yapmadım ki. Bunların hepsi senin güzel duyguların. ve diyorum artık hep sen artık bir başka yazıyorsun. yazmanın en güzel yanı olan değişimi onaylıyorsun. Yazmak ıslanmaktır.Tüm sertlikleri yumuşatır ve özgürleştirir. Olmak istediğini yazıp sonra belki ondan da daha yukarılarda bulursun bilincini...
Duygularından öpüyorum, seni seviyorum:)

efsa dedi ki...

İsMurat elbette her insanın ilk ve son aşkının kendisi olması gibi, hepimiz benciliz yeri geldiğinde. Ama erkekler bir miktar daha bencil ve umursamaz.


Ateş Böceği evet yaşanmışlıklar, zaten bizleri bir araya getiren bu değil mi? benzer hayatlar. karşı pencereden bakamamazlık... teşekkür ederim, beğendiğine sevindim. :)


Arzu; büyüdüğümü hissediyorum. Ne istediğim değişiyor zamana mekana göre kişiye göre ama ne istemediği biliyorum artık mesela. Sanırım biraz da dinginleştim. hedeflerimi belirledim hayatımda. Daha sağlıklı kararlarımı verme çabalarım buraya da yansıyor olabilir. teşekkür ederim tekrardan herşey için. toparlamama yardımın için de.

okyanus dedi ki...

efsa mükemmel yazı,bu yazıyı ben yazmış gibi hissettim bak şimdi:)

bu arada selam:)

efsa dedi ki...

Hoşgeldin okyanus; teşekkür ederim :)

aynı yollardan geçtiğimizi hissettim bir an.

okyanus dedi ki...

konu aşk olunca kesişim oluyo bir yer de..
herkes bir şeylere aşıkdır.. ben de beni ,yeri göğü yaradana aşığım(ilk aşkımdır)..beni çelişkere bırakan zamana aşığım,onsuz olamam dediğim su ya aşağım,teknolojiye aşığım,denizin maviliklerine aşığım,gökyüzüne aşığım,aslında bir çok şeye aşık haldeyim ama en çok kendime aşığım:)

kesiştiğimiz nokta var mı:)

efsa dedi ki...

Bir insanın ilk ve son aşkı kendisidir derken mi.
Bir bebekken bile emme refleksi ile yaşamaya çalışıyorum bilmeden.

Kendime aşığım.
Yaradana da minnet borcum var.
Kendimi bir su olarak görüyorum.
Yaşamımı da.

eczahaneci dedi ki...

yaşıyoruz,öğreniyoruz

efsa dedi ki...

ve -ceğiz

creep dedi ki...

ıssız adam,
final sahnesini hatırlattı bana.
ama güzeldi:)

efsa dedi ki...

Evet benziyor dimi. Son kez ayrılmak için birleşen bir çift.

Related Posts with Thumbnails

..